Nei, eg har ikkje frose i hel. Eg skriv: “I det synkrone snittet er tida frosen, og det finst i prinsippet ikkje årsaks- eller verknadstilhøve utanfor språket sjølv.”
Og så tek det jo si tid å leve òg. Ein skal til dømes køyre litt bil, og det er ei stor glede i tjue-tretti fortryllande minus.
Så, når de no kjem til Gaupne om morgonen kan de tenkje på Inger Bråtveits roman Munn mot ein frosen fjord:
Og når de køyrer over Hafslo kan de tenkje på Haavardsholms Historiens kraftlinjer.
Ingen kommentarar
Comments feed for this article
Trackback link
http://www.jostedalsrypa.no/blogg/wp-trackback.php?p=1476