Historielaus fylkesdebatt

Saka gjeld: den meiningslaust naive debatten om kva som skal til for å få Sogn og Fjordane til å ha like stor folkevekst som til dømes Hordaland. Eg tilrår: Bloggen til husbonden. Han er ikkje så dum, han. Eg siterer:

Sogn og Fjordane liknar altså eigentleg ikkje på noko anna fylke. Det kan ein jo sutra over, særleg sidan dei norske statistikkane berre er variasjonar over eit velkjent tema: Urbaniseringa og sentraliseringa går sin gang, globalt som nasjonalt og lokalt, og i Noreg har det no vore slik i 200 år. I perioden 1990-2009 hadde alle fylke folketalsnedgang i spreiddbygde og folketalsoppgang i tettbygde strok (minus Finnmark som også gjekk ørlitegrann ned i dei tettbygde). Det er ingen som har ”skulda” for at Sogn og Fjordane ser slik ut, og aller minst nolevande politikarar. Det er eit resultat av strukturelle prosessar over mange hundre år som i stor mon kan forklarast med naturgjevne tilhøve.

Kva gjer ein så med dette? Ynskedraumen til ein del fylkesdebattantar ser ut til å vera at Sogn og Fjordane skal bli eit normalt norsk fylke gjennom satsing på ein eller ei handfull byar/tettstader, i von om at dette vert vekstmotorar som skapar ein sterkare folketalsvekst. Til det er det berre å slå fast at ein er minst 150 år for seint ute. Dei byjubilerande florøværingane skal iallfall ha det at dei prøvde, sjølv om dei mislukkast. Dei byane og tettstadene som er vekstmotorar som monar, er anten byar grunnlagde ein gong mellom 871 og 1600-talet, til naud på 1800-talet, eller tettstader i nærleiken av gamle byar.

Ein kan fyrst som sist leggja vekk den historielause draumen om Fylkesbyen. Dei spreiddbygde områda har altfor mange folk og er altfor viktige for fylket samla sett til at ei einsidig satsing på dei temmeleg puslete regionsentra våre kan føre fram. Tvert om vil det vere ei sikker oppskrift på fråflytting både frå bygdene og frå fylket. Det finst ingen veg utanom ei balansert satsing både på dei tettbygde og spreiddbygde stroka i fylket om målet framleis skal vere folketalsauke. Ein god start kan vera å slutta å klaga over at Sogn og Fjordane har den folkesetnadsstrukturen det har og heller ta utgangspunkt i det fylket faktisk er og alltid kjem til å vera: grisgrendtfylke nummer ein.