Februardialog

Det er ingen av lyrikarane i hylla mi som skriv om februar. Stein Mehren skriv om august, Helge Torvund om januar, Olav H. Hauge om mars, Tor Ulven om desember, Gunvor Hofmo om november, Kolbein Falkeid om september, Per Sivle om mai og bla bla bla. Men ingen skriv om februar. Kva er så gale med han? Februar er månaden som korkje er beinfrosen vinter eller oppbløytt vår, den månaden når lyset kjem att, fastelavnriset frå barnehagen grønkar, når eg har fødselsdag og sjølv har fødd eit barn. Eg synest alt dette fortener eit dikt.

Men så må eg altså, i min eigen månad, så å seie, ty til Herman Wildenwey, ein lyrikar som eg naturlegvis stiller meg heilt likesæl til. Eg skal likevel vedgå at denne dialogen har ein slags forelska sjarm, trass i alle likskapar med André Bjerke, Gunnar Larsen og anna hovudstadsfjas.

Februardialog

De er to.
- Hva er det for måned vi har?
- Du vet det jo.
- Februar?
- Den er morsom og kort.
- Og så bar.
- Ja, den er ikke rar uten sne og sport.

Holmenkollen til trikks.
Hun er ung og lys og fiks.
Og han er all right:
En Sportsmann’s Delight.

- Nei se!
- Jeg ser.
- Det er sne.
- Det sner.
Det blir ikke sagt mer.

Hvor det er godt å gå
og tie en stund
mens snestjerner lette, små,
smelter mot kinn og munn.

De eier en kveld
som en fin pastell:
En fjord.
Åser og fjell,
og sti
og de…
Og ikke et ord.

Betagende stilt overalt.
På veien har nysneen falt.
Han ser deres skritt,
hennes og sine.
Hennes så fine
merkes på veien så vidt.

Hun stanset og sa:
- Elsker du meg?
- Ja.
Men elsker du meg?
- Nei.
- Takk skal du ha.

Fremdeles så godt å gå
og tie en stund,
og se på hinannen på skrå.
Mens snestjerner lette, små,
smelter mot kinn og munn.

De går og går.
- Er det skuddår i år?
- Underskudd-år.
- Får!

Der kom det skjebnesvangre!
Men hun skulle nok få det igjen.
Hun skulle ved gud få angre
så spotsk en replikk som den!
Han prøvde i flere sjangre,
men munnen er ingen penn.

Da var det hun sa:
- Elsker du meg?
- Nei.
- Du sa ja i sta.
- Og du sa nei!
- Jeg mente ja.
Jeg elsker deg!

Det var ingen tvil.
Det var slik hun var.
Hun narret april
i februar.